Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Αντί αφιερωμάτων…


Πριν από κάποια χρόνια είχαν γραφτεί τα λεγόμενα Αφιερώματα για τους ποδοσφαιρικούς πρωταγωνιστές της κοινωνίας των Θεσπιών. Το μέγεθος του καθενός εξαρτιόταν από τα προς σάτιρα στοιχεία του χαρακτήρα του καθενός και τη διάθεση του συγγραφέα. Όμως, τα χρόνια περνούν και το γέλιο μετά κλασιμάτων που μας προκάλεσαν τα τότε κείμενα ανήκουν στο παρελθόν. Το παρόν έχει απλώς ζέστη και παραπάνω κιλά…

Εντούτοις, εχθές το βράδυ φύσηξε λίγο και ο ύπνος πήρε τον GMT στον καναπέ του. Παρόλα αυτά ιδρώτας εκκρινόταν ασταμάτητα από το ακάθαρτο κούτελό του. Μα δεν έκανε τόση ζέστη! Έκλεισε κανείς το παράθυρο ή περίεργα όνειρα ξετυλίγονται στο  παρανοϊκά ανόητο μικρονόων νου του; Σαν σε θερινό σινεμά έκατσε ο κοιμώμενος GMT αναπαυτικά και απόλαυσε το ονειρικό φιλμ που απαντούσε στο ερώτημα «πώς θα είναι άραγε οι παίχτες αυτής της φουρνιάς μετά από 30 με 35 χρόνια»;

Ήταν λέει ο GMT ένα απόγευμα του Αυγούστου στο Ρημόκαστρο το 2047 και περπατούσε προς το γήπεδο Θεσπιών. Βάδισε αργά, σαν ταινία του Αγγελόπουλου. Ήθελε να απολαύσει την ησυχία του απογεύματος μιας και οι Θεσπιείς είχαν φύγει από την πόλη για διακοπές και οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι.

Σταμάτησε γύρω απ’ το μεγάλο σιντριβάνι που περιβάλει τη βάση του θεόρατου αγάλματος του ιστορικού Θεσπιέα Λουκά Νίτση. Λίγοι απ’ τους νέους ήξεραν την ιστορία του. Αυτός, όμως, τις ήξερε όλες… Πέταξε μέσα μια νέα δραχμή και ευχήθηκε να τελειώσει κάποια στιγμή το γήπεδο στο Ελαφόκαμπο. Συνέχισε… η συνέχεια στο GMT+7.

Δεν υπάρχουν σχόλια: