Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Η μάχη της πατάτας

Υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι για κάθε πρόβλημα έχουν την σωστή, μία και μοναδική λύση. Υπάρχουν και οι άλλοι που δεν αναγνωρίζουν καν το πρόβλημα. Υπάρχουν τέλος και εκείνοι, που προσπαθούν να κατανοήσουν το πρόβλημα και είτε απλώς συμπάσχουν είτε –αλλά είναι ελάχιστοι σε τούτη την τελευταία κατηγορία- προσπαθούν να σκεφτούν και να προτείνουν λύσεις. Διότι στα θέματα κοινωνικής οργάνωσης είναι πιο πιθανόν να υπάρχουν περισσότερες λύσεις από μία.

Ανάλογα με το που τοποθετείται καθείς, είναι και η ουσιαστική πολιτική του ένταξη. Διότι ο τρόπος που ο κάθε πολίτης αντιμετωπίζει τα κοινωνικά προβλήματα, θεωρητικώς και πρακτικώς, είναι πλέον το βασικό κριτήριο πολιτικής κατάταξης και όχι η δήλωση για συμφωνία με τη μια ή την άλλη κομματική γραμμή.

Στην πρώτη κατηγορία, ας πούμε, ανήκουν όλοι εκείνοι που ασπάζονται τη «γραμμή» κάποιου θνητού ατόμου ή κάποιας συλλογικής εξουσιαστικής ομάδας. Επίσης εδώ ανήκουν και οι οπαδοί υπερβατικών καταστάσεων, από Αρχάγγελο Μιχαήλ μέχρι Ελοχίμ και βάλε. Στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία το στρώμα αυτών των ανθρώπων τέμνει οριζοντίως όλους τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς και συγκεντρώνει άνετα το ποσοστό του 40% στο σύνολο των πολιτών.

Στην δεύτερη κατηγορία ανήκει το λεγόμενο κινητό στρώμα ψηφοφόρων που πάει πότε από εδώ και πότε από εκεί ανάλογα με τους αέρηδες της εποχής και των στιγμιαίων προσωπικών συμφερόντων. Νομίζω ότι επίσης ένα ποσοστό 40% ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Στην τρίτη κατηγορία, αυτή των σκεπτόμενων πολιτών με συνείδηση της κοινωνικής τους υποχρέωσης, ανήκει το εναπομείναν 10% του πληθυσμού και κάπου εκεί μέσα σίγουρα θα βρω και πολλούς ΕΡΜΟΚΑΣΤΡΙΩΤΕΣ. Α, υπάρχει και ένα άλλο 10% που είναι αλλού, ό,τι και να γίνει… η συνέχεια στον ΕΡΜΟ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: