Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Το Πολυτεχνείο Ζεί;

4 σχόλια:

dp είπε...

Το Πολυτεχνείο φυσικά και ζει. Είναι εκεί που ήταν πάντα, στέκει μέσα σε ένα πολυπολιτισμικό χάος και απαξιώνεται μέρα με την μέρα. Υπαίτιοι δυστυχώς εκείνοι της ¨γενιάς του Πολυτεχνείου¨. Χρόνια τώρα, οι εκπρόσωποι της γενιάς εκείνης, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να διώξουν από πάνω τους την ¨ρετσινιά¨ του φιλοπρόοδου πολίτη. Δείχνουν καλή διαγωγή στα αφεντικά της διαφθοράς και κερδίζουν μία θέση στις κυβερνήσεις που που αποδεικνύεται πως πτώχευσαν την Ελλάδα πρωτίστως πνευματικά & ηθικά και δευτερευόντως οικονομικά. ...Συγχαρητήρια ¨γενιά του Πολυτεχνείου¨.

Ανώνυμος είπε...

δυστυχώς κάπως έτσι είναι.Η γενιά του
Πολυτεχνείου τότε έκανε μια ηρωική πράξη,έδιωξε τη χούντα με αγώνα δίνοντας το αίμα της.
Αυτοί όμως που πολιτεύτηκαν και
Υπουργοί και γραμματείς και φαρισαίοι
αυτοί οι πασοκάνθρωποι τρώγουν και
πίνουν πουλώντας την πατρίδα το λαό. και θέλουν να λέγονοντε σοσσιαλιστές και σύντροφοι.
Τιμώντας τους ηρωικούς νεκρούς του
Πολυτεχνείου.....φτού σας άρπαγες.

Ανώνυμος είπε...

Το Πολυτεχνειο ζει, ετσι οπως το εχουμε στο μυαλο μας.
Η γενια του Πολυτεχνειου ομως, κατεστρεψε την Ελλαδα.
Και εννοω απο ολα τα κομματα, οχι μονο πασοκους.

Έρμος Καστριώτης είπε...

Τον περσινό Νοέμβρη, με ένα κείμενο που φιλοξένησαν τα ΘΕΣΠΙΑΚΑ, είχα ξαναμιλήσει για τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973 και για το πως τα αντιμετωπίζουμε σήμερα. Είχα πει τότε για την ανάγκη η ιστορία και η μνήμη να είναι ζώσα και για όσους έχουν όρεξη το κείμενο θα το βρουν εδώ: http://ermokastriotis.blogspot.com/2009/11/blog-post_17.html.

Στα φετινά σχόλια διακρίνω μια επιθετική έως και απορριπτική στάση ως προς την λεγόμενη ‘γενιά του Πολυτεχνείου’. Ίσως σε αυτό συμβάλλει η πολιτική συμπεριφορά ορισμένων από τα στελέχη της εποχής που εξακολουθούν να είναι πολιτικώς ενεργοί πολιτικοί.

Χρεώνουμε σε όλους αυτούς, το κακό χάλι οικονομίας και κοινωνίας. Θεωρούμε ότι μας ‘πρόδωσαν’ ή καλύτερα μας πρόδωσαν, επειδή πρόδωσαν τους νεανικούς εαυτούς τους.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, εδραιώθηκε το μοντέλο της σημερινής Ελλάδας: ένας τρόπος διοίκησης και λειτουργίας κάθε πλευράς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μας, που σήμερα ομολογούμε (βοηθούσης της κρίσης) ότι δεν πάει άλλο.

Η ‘γενιά του Πολυτεχνείου’ συνέβαλε στον ερχομό της Μεταπολίτευσης που όλο φεύγει, όλο πεθαίνει κι ακόμα είναι παρούσα! Η Μεταπολίτευση έριξε στους νεαρούς αγωνιστές τα φώτα της ιστορίας και επειδή έλειπαν πολιτικά στελέχη, αυτοί οι νέοι έλαμψαν και κυριάρχησαν στο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό σκηνικό. Και μάλιστα, επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη πολιτική αντοχή! Το αν η λάμψη αυτή μερικούς τους στράβωσε ή αν άλλους ο νεοπλουτισμός τους ρούφηξε, το θεωρώ φυσικό επακόλουθο και επίδειξη δύναμης του συστήματος. Υπάρχουν πολλοί περισσότερη νέοι, που μεσήλικες πια και αόρατοι από δημοσιότητα, συνεχίζουν τον ίδιο αγωνιστικό δρόμο.

Ε, λοιπόν κι εμένα δεν μου αρέσουν πολλά απ’ όσα συμβαίνουν αλλά σκέφτομαι ότι δεν είναι λογικό να χρεώνω μια ‘γενιά’ για όλα αυτά. Και οι λίγοι εκπρόσωποι που ξεχώρισαν επικοινωνιακά κι έγιναν πολιτικοί αστέρες, είχαν δικαίωμα να ‘δραπετεύσουν’ από τον εαυτό τους και τα λεγόμενά τους.

Η Ιστορία για το 'Πολυτεχνείο' και το πνεύμα του αλλά και για την πραγματική πολιτική σημασία των γεγονότων δεν έχει γραφεί ακόμα. Ο μύθος, θετικός και ελπιδοφόρος, κυριαρχεί.

Το πρόβλημα για μένα, βρίσκεται ότι ακόμα σήμερα όλοι μας, περιμένουμε ήρωες αναμάρτητους και φωστήρες για να μας σηκώσουν λίγο ψηλότερα ενώ θα έπρεπε να κοιτάμε πιο πολύ και πιο συχνά τον καθρέπτη και τον συνομιλητή μας στο καφενείο.