Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Η πόλη καίγεται.

Του Θάνου Παπαδόπουλου

Η ΠΟΛΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ. Η φωτιά, που παλιότερα σιγόκαιγε μόνο στα Εξάρχεια, τώρα εξαπλώνεται στο Κολωνάκι και στην περιφέρεια.
«Γιατί τόση βία;» και «πότε θα σταματήσει αυτό;», αναρωτιούνται περιδεείς νοικοκυραίοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι. Ας μην ανησυχούν, σύντομα θα σταματήσει. Αλλά θα εμφανιστεί με μια νέα αφορμή κι αυτήν τη φορά η φωτιά θα είναι πιο καταστροφική, περισσότερο βίαιη και εκτεταμένη. «Πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί κουκουλοφόροι;» αναρωτιούνται οι ανυποψίαστοι πολίτες. Ναι, πράγματι, υπάρχουν οι «επαγγελματίες της φωτιάς».
Αυτοί που ονειρεύονται μια πυρκαγιά που θα κάψει τη μουχλιασμένη πόλη, την πόλη των αυτοκινήτων και μέσα από τις στάχτες της αμαρτωλής πολιτείας θα ανθήσει μια καινούργια, λαμπρή κι ανθρώπινη ζωή. Αλλά αυτοί μόνοι τους δεν κάνουν τίποτα εκτός από γραφικά επεισόδια που τα διαφημίζουν στους τοίχους, με αυτοσχέδιες αφίσες. Αυτοί είναι μόνο μια τσακμακόπετρα που πότε πότε πετά μερικές σπίθες.
Η πραγματική εύφλεκτη ύλη είναι οι νέοι με τις επιθυμίες που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν, με τις προσδοκίες που δεν θα εκπληρωθούν. Το μέλλον που δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Σ΄ αυτό το έδαφος γεννιούνται η απελπισία, η οργή, το μίσος. Εσύ παλεύεις για μια δουλειά των 700 ευρώ τον μήνα και συχνά δεν έχεις ούτε αυτήν. Κι αυτοί ξεκινούν τη ζωή τους βαδίζοντας σε κόκκινο χαλί. Εσένα σε παραμυθιάζουν για να κερδίσουν την ψήφο σου και να αρπάξουν την εξουσία. Και μόλις το καταφέρουν, επιδίδονται στη λεηλασία του δημόσιου, κοινωνικού πλούτου. Κι από πάνω σου λένε κατάμουτρα ψέματα ότι το κάνουν για το καλό σου. Οι επιχειρηματίες κλέβουν τους φόρους, οι γιατροί ζητούν φακελάκι, οι καθηγητές στο Πανεπιστήμιο συναλλάσσονται με τις συμμορίες των πολιτικών νεολαιών, οι δημόσιοι λειτουργοί σε καταπιέζουν και σου συμπεριφέρονται σαν ταπεινό υπήκοο και οι παπάδες σού ζητάνε να μετανιώσεις για τις αμαρτίες σου. Κι από πάνω σε πυροβολούν και σε σκοτώνουν. Γιατί λοιπόν να μην καεί αυτή η πόλη, αυτή η Πολιτεία; Να καεί. Κι ας καούμε κι εμείς μαζί της. Οι εμπρηστές.
Το θυμάμαι σαν τώρα αυτό το συναίσθημα. Και δεν θέλω να το ξεχάσω, για το χατίρι του Προκόπη, του Θόδωρου και του θείου Στάλιν.

Από τους "ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ" http://digital.tanea.gr/

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το διάβασα, συγκινήθηκα και είπα αξίζει να το αναδημοσιεύσω. Μπράβο deli για την επιλογή σου.

Ο/Η delis είπε...
ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ...

Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.

Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.

Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.

Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...

"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.

Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.

Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).

Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.

Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.

Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;

Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.

Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!

—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).

—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).

—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).

—Μα βάζουν βόμβες!

Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.

Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).

Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές

Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...

24.11.1985


Ν.ΔΗΜΟΥ
9 Δεκεμβρίου 2008

dimdim είπε...

Μαθαίνω πως ξαναλειτουργεί η απαγορευμένη χωματερή κοντά στο δημοτικό σχολείο. Είναι αλήθεια;

Ανώνυμος είπε...

Βγάλε μια φωτο ρε dimdim και δώστη στο blog και να δούμε ποιοί είναι αυτοί οι μάγκες. Γιατί τους ρώτησα τους Δημοτικούς και κάνανε τον ανήξερο. Άσε που με αποπήρανε και με είπανε "όποιος λέει αυτές τις...... πες του να πάει να..."