Επέτειοι, ήρωες και πολιτική

Γιόρταζαν άραγε οι αρχαίοι Αθηναίοι την επέτειο της νίκης τους επί των Περσών στο Μαραθώνα; Έκαναν μήπως αναπαράσταση της πορείας του Φειδιππίδη; Τιμούσαν μήπως οι δικοί μας Θεσπιείς κάθε χρόνο την θυσία των ανδρών τους στις Θερμοπύλες, με αναπαραστάσεις και θυσίες, μνημόσυνα και πορείες;

Μάλλον όχι και ο λόγος φαίνεται ότι βρίσκεται στην διαρκή παρουσία των πολιτών στην ζωή της πόλης. Γεγονότα όπως η προάσπιση της ελευθερίας τους θεωρούνταν στοιχειώδης πολιτική (προς την πόλιν) υποχρέωση και δεν είχαν ανάγκη ειδικές εορτές για να τους την θυμίζουν και να διαπλάθεται ο χαρακτήρας τους.

Σε αντίθεση με εμάς, τους πολιτισμένους, που λειτουργούμε ως πολίτες κάθε εκλογές και μετά κλεισμένοι στην σφαίρα της ιδιώτευσης αναθέτουμε στους εκπροσώπους μας να νομοθετούν και να διοικούν, οι πολίτες της δημοκρατίας του 5ου αιώνα π.Χ. ήταν διαρκώς παρόντες στην διακυβέρνηση των κοινών τους, για τα μικρά και τα μεγάλα. Χαρακτήριζαν ηλίθιο και ανάξιο να λέγεται «πολίτης» αυτόν που δεν συμμετείχε ενεργά στην συζήτηση και λήψη αποφάσεων αλλά και αυτών που στην περίοδο εμφύλιων σπαραγμών – κακές στιγμές – δεν έπαιρνε θέση αλλά «το έπαιζε υπεράνω». Στα αγγλικά η λέξη βλάκας είναι idiot και η ρίζα της είναι στον ιδιώτη της αρχαίας πόλης!

Οι γιορτές και τα πανηγύρια, όπως το σημερινό για την επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη 1973, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας και ιδιαίτερα στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, είναι ενδείξεις απουσίας των πολιτών από την άσκηση της πολιτικής. Θυμίζουν τις διάφορες Παγκόσμιες ημέρες για τα ζώα, το περιβάλλον, την φτώχεια, τον εθελοντισμό και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός, που θυμίζουν αυτά τα σημαντικά που επιμένουμε να αγνοούμε όλες τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου.

Έτσι είναι άλλωστε, με όλες τις λεγόμενες εθνικές μας γιορτές. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο όλες υπογραμμίζουν την εθνική μας παθογένεια: να δημιουργούμε στην διάρκεια του αγώνα θύματα που ηρωοποιούμε μετά και να μην χαιρόμαστε τις νίκες που δημιουργούμε και που για αυτές θυσιάστηκαν οι συμπολίτες μας.

Οι εθνικές μας γιορτές, θυμίζουν και σηματοδοτούν την έναρξη μιας προσπάθειας αλλά σπανίως ή ποτέ το επιτυχές πέρας της

Γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου, την έναρξη της επανάστασης του 1821 αλλά δεν υπάρχει γιορτή για την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους.

Την 28η Οκτωβρίου 1940 ξεκίνησε ο αγώνας για την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας αλλά η απελευθέρωση της Ελλάδας από τους χιτλερικούς κατακτητές στις 12 Οκτωβρίου 1944 εορτάζεται διακριτικά. Τόσο που και ο σημερινός πρωθυπουργός συμμετέχοντας στους σχετικούς εορτασμούς και παρασυρμένος ίσως από το επικοινωνιακό φόρτο της στιγμής, απέδειξε ότι δεν ήξερε ουσιαστικές λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας – την απουσία του συνονόματου παππού του.

Και στις δύο κύριες εθνικές μας εορτές, είναι κακό κοινό σημείο το ξέσπασμα εμφύλιων σπαραγμών στην διάρκειά των εθνικών αγώνων ή και αμέσως μετά το τέλος και ίσως για αυτό να μην έχουμε χαρεί την ολοκλήρωση των εθνικών επιτυχιών μας. Διότι έπρεπε να αναγνωριστούν οι θυσίες και να ηρωποιηθούν τα θύματα. Όταν όμως η παράταξη των νεκρών ήταν από τους χαμένους πως μπορούσε να γίνει αυτό; Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αναγνωρίστηκε ως ήρωας το 1860 περίπου για να μην πούμε τίποτα για τους αντάρτες της Εθνικής Αντίστασης.

Καλύτερα η λήθη, η παραχάραξη, η αποτοξίνωση της λαϊκής μνήμης από πράξεις αντίστασης και η . . . διακριτικότητα!

Εξέλιπαν το θάρρος και η υπεύθυνη στάση των τότε νικητών και ηγετών διότι ίσως ποτές δεν υπήρξαν τέτοιοι: οι νικητές έγιναν με την βοήθεια ξένων και ήταν απόντες από τους αγώνες!

Έτσι και οι φοιτητικές εξεγέρσεις του Νοέμβρη 1973 έχουν καταγραφεί στην λαϊκή μνήμη ως οι βασικές αντιχουντικές στιγμές του λαού και του πολιτικού του κόσμου που στο μεγαλύτερο μέρος της χουντικής επταετίας περίμενε να πέσει η στρατοκρατία μόνη της. Ήταν μερικοί ξεροκέφαλοι, αριστεροί και δημοκράτες που εποίκισαν με την βία ξερονήσια και φυλακές και ο λαός της Κύπρου με την θυσία του που έφεραν τελικά την επιτυχία αυτού του αγώνα.

Ο βασικός κορμός του πολιτικού κόσμου, του «καθώς πρέπει» πολιτικού κόσμου, ήταν απών και μονάχα «…οι νέοι που τους έλεγαν αλήτες», ως πάντοτε συμβαίνει, τριγυρνούσαν και φώναζαν με την αποκοτιά της νιότης και της πίστης σε ιδανικά, στους δρόμους και τα στενά.

Η γιορτή της αποκατάστασης, της νίκης δηλαδή, της Δημοκρατίας όμως κάθε Ιούλιο, είναι μια κλειστή διακριτική δεξίωση στο Προεδρικό μέγαρο, ένδειξη και αυτή της πολιτισμένης τάξης πραγμάτων στην Δημοκρατία μας και επαναφέρει τα πράγματα στην θέση τους: όλος αυτός ο κόσμος που κάθε Νοέμβρη σκέφτεται «τα καημένα τα παιδιά που σκοτώθηκαν τότε για την λευτεριά μας…» και γεμίζει τους δρόμους φωνάζοντας και απαιτώντας, τον Ιούλιο ας ετοιμαστεί για τα μπάνια του – εμείς, για την συγκομιδή των κρεμμυδιών μας, γιατί η πολιτική είναι επάγγελμα για τους επαγγελματίες και όχι για τον όχλο!

Όχι, δεν είναι έτσι! Οι αγώνες των πολιτών για τα δικαιώματά τους είναι ουσιαστική υποχρέωση τους. Η ενασχόληση με τα κοινά δεν είναι για αργόσχολους. Μαζί με τα προσκλητήρια νεκρών και την συγκίνηση σήμερα θα έπρεπε να ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του: είμαι ευχαριστημένος με τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία μας; Πως μπορώ εγώ να συμβάλλω για να είναι πιο αποδοτικοί οι θεσμοί – κόμματα, Δήμος, πολιτεία- και χρήσιμοι για τον πολίτη; Τι μπορώ να κάνω για να γίνουν πιο ουσιαστικές οι πολιτικές διαδικασίες και για να με υπολογίζουν όλοι αυτοί οι πολιτικοί επαγγελματίες εκπρόσωποι;

Προφανώς οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Το να θέτεις το ερώτημα είναι το πρώτο βήμα προς την επιστροφή σου στην πολιτική.

Έρμος Καστριώτης

Ορχομενός - Θεσπιακός 4 - 2

Ανύπαρκτος στο πρώτο μισό, μαχητικός στο δεύτερο, μαγικός με Κιούση σε ρόλο δεκαριού, αλλά διαιτησία, απουσίες και καθαρό μυαλό του στέρησαν τη νίκη

Οι πολυτιμότεροι παίκτες της 9ης αγωνιστικής

Οι δηλώσεις του Προπονητή του Θεσπιακού Σπύρου Μπέκα

O Σωτήρης Στάθης στην ιδανική ενδεκάδα της 9ης αγωνιστικής

Τα αποτελέσματα της 9ης αγωνιστικής

Παιδεία και πολιτική

Το καφενείο θολό και κρύο απόψε και βουβό. Γύρισα σπίτι, άναψα το τζάκι με τα ξύλα από το κλάδεμα του ελαιώνα, καψάλισα μερικές φέτες ψωμί, έριξα φρέσκο λάδι, αλάτι και ρίγανη και με το ποτήρι γεμάτο από το περσινό μαυροκόκκινο μπροστά στις φλόγες σκέφτομαι δυνατά μαζί σας.

Η κυρά μου λείπει στην Αθήνα, στα παιδιά της και εγώ απολαμβάνω τις στιγμές αυτές της μοναξιάς πατώντας τα μαύρα πλήκτρα.

Λοιπόν, παρακολουθώντας τα πολιτικά τεκταινόμενα, πιστεύω όλο και περισσότερο ότι το πρόβλημα μας είναι τελικά παιδείας και πολιτισμού. Διαβάζοντας μάλιστα και άλλα κείμενα σε αυτή την ιστοσελίδα, για σκουπίδια, ανοικτές χωματερές και βρώμικα νερά στους δρόμους, για τα παιδιά μας και τα σχολεία, πείθομαι ακόμα πιο πολύ.

Φεύγοντας από την αγορά πέρασα μπροστά από το καφενείο που στην διάρκεια της Κατοχής είχε εγκαταστήσει το ΕΑΜ την Παιδαγωγική Ακαδημία. Υπάρχει πάντα μια πλευρά την ιστορίας που είναι κοντά μας και πρέπει να μένει ζωντανή και είναι εκείνη κατά την οποία ο απλός πολίτης εμφανίζεται με απαιτήσεις στο προσκήνιο. Τέτοια είναι η περίοδος της Εθνικής Αντίστασης. Ζητήστε να μάθετε ποιοι ήταν τότε στα πράγματα στον Δήμο μας και μην εκπλαγείτε αν μάθετε ότι ήταν ο παππούς σας ή ο πατέρας σας.

Παρόλο τον πόλεμο και τον κατατρεγμό από τους κατακτητές λοιπόν, αντί για στρατιώτες η πρωτοπορία της εποχής θεωρούσε ότι είναι πιο σημαντικό να διαμορφώσει ανθρώπους και για τούτο έφτιαχνε δάσκαλους. Είχαν βγει τότε ως δάσκαλοι της Νέας Ελλάδας κάμποσοι από τον Δήμο μας που αργότερα αντί να τους το αναγνωρίσει η Μητέρα μάνα μητριά Ελλάς, του κυνήγησε – ένας μάλιστα από το ξύλο το πολύ τρελάθηκε.

Πολλοί πνευματικοί άνθρωποι και παιδαγωγοί είχαν πάρει τα χωριά και τα βουνά τότε και με το ταλέντο και το μεράκι τους συνέβαλαν στον να μορφωθεί ο κόσμος στα ξεχασμένα χωριά και να αλλάξει το κλίμα: ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες, είδαν θέατρο και άκουσαν λογοτεχνικά κείμενα, η φούστα σηκώθηκε πάνω από τον αστράγαλο και απελευθερώθηκαν τα μαλλιά από το μαντήλι. Ήταν όλα αυτά απόηχος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού που έφτανε και επιβαλλόταν στα χωριά μας με κάποια καθυστέρηση.

Στα δύσκολα πέτρινα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, η αγάπη για την γνώση και την μόρφωση χαρακτήριζε τους αριστερούς και κυρίως τους προοδευτικούς πολίτες. Στις εξορίες και τις φυλακές πολλοί νέοι αλλά και πιο μεγάλοι που δεν είχαν πάει σχολείο, έμαθαν να διαβάζουν λογοτεχνία και ποίηση αλλά και εφαρμοσμένες επιστήμες όπως ξένες γλώσσες, οικονομικά και λογιστική. Αποκαλύφθηκαν ταλέντα που η σκληρή βιοπάλη και η αμορφωσιά είχε κρατήσει στο σκοτάδι. Μάλιστα εκείνο τον καιρό, οι χωροφύλακες στα χωριά μας όταν ήθελαν να μάθουν ποιος είναι Αριστερός ρωτούσαν και παρατηρούσαν γι α το ποιος διαβάζει βιβλία: ήταν το σήμα κατατεθέν για τους ανθρώπους που ήθελαν έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο διαφορετικό.

Μετά την μεταπολίτευση ένα από τα συνθήματα που ακουγόταν ήταν το «πρώτοι στα μαθήματα – πρώτοι στον αγώνα» και στα ατέλειωτα αχτίφ μας λέγανε πως ο καλός αγωνιστής πρέπει να είναι και πρώτος μαθητής. Μπορεί μερικοί από εμάς να μην προχωρήσαμε «στα γράμματα» αλλά ποτέ δεν πάψαμε να εκτιμάμε την σημασία και τον ρόλο της γνώσης.

Τώρα πως φτάσαμε το να κλείνουμε τα παιδιά τα σχολεία και μάλιστα να υποστηρίζουμε και μια τέτοια θέση ως ένδειξη αγωνιστικότητας, αυτό είναι ακόμα ένα σημείο των καιρών. Για εμένα είναι δείγμα παρακμής και απουσία οραμάτων.

Πάντα θέλαμε το σχολείο να είναι ανοικτό γιατί λέγαμε: «ένα σχολείο κλείνει μία φυλακή». Το υπό κατάληψη σχολείο είναι ήδη σαν φυλακή, έτσι όπως βλέπω τις εικόνες των παιδιών πίσω από τα κάγκελα. Τα παιδιά να περιφέρονται όλη μέρα στο προαύλιο και στις άδειες αίθουσες χωρίς να διαβάζουν έστω ένα βιβλίο, να κάνουν κάτι δημιουργικό: να παίζουν μουσική, να ζωγραφίζουν τους τοίχους. Δεν θα ήταν πιο αποδοτικό, τα παιδιά να κάνουν «έφοδο» στα καφενεία μας, να μας ενημερώσουν και να απαιτήσουν την συμμετοχή μας στην λύση των όποιων προβλημάτων τους;

Το έχουν πει ήδη πολλοί ειδικοί ότι το σύγχρονο ελληνικό σχολείο είναι απωθητικό, βαρετό. Το σχολείο δεν αρέσει. Η παραγωγική πλευρά της οικονομίας δεν αναγνωρίζει κανένα ιδιαίτερο ρόλο στους αποφοίτους του Λυκείου άρα δεν ενδιαφέρεται για τον οργανισμό που τους παράγει. Κατά συνέπεια, οι πολιτικοί εκπρόσωποι μετατρέπονται σε απρόσωπους υπηρεσιακούς παράγοντες που κάνουν ότι εξυπηρετεί την επανεκλογή τους. Παρόλο που όλοι μιλάνε και σκίζονται για τον «εθνικό χαρακτήρα και την αποστολή της Παιδείας», ο όποιος σχεδιασμός γίνεται σε βάθος τετραετίας.

Όταν ο παραγωγικός ιστός της χώρας μας, μετατρέπει επιστήμονες με μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικά σε πωλητές και απλούς υπαλλήλους θα διατυπώσει προδιαγραφές για τους λυκειόπαιδες;

Θεωρώ ότι είναι φυσικό επακόλουθο αυτής της γενικής αδιαφορίας η κατάπτωση της λειτουργίας του σχολείου ως οργανισμού: κτίρια παλιά, βιβλία με λάθη και ερασιτεχνισμούς, ελλείψεις σε εξοπλισμό, χαμηλές αμοιβές των καθηγητών και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

Προφανώς στην εξουσία που θέλει τον κόσμο παθητικό χειροκροτητή και οπαδό για να χειραγωγείται πιο εύκολα, πρέπει να αντιταχθεί ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης αλλά κι οι άνθρωποι της εκπαίδευσης και να απαιτήσουν την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής λειτουργίας.

Υπάρχουν όμως μερικά θέματα που είναι διαχρονικά στην εκπαίδευση και δεν εξαρτώνται από τους υλικούς όρους που αυτή παρέχεται.

Το πιο σημαντικό είναι η σχέση, η χημεία του δάσκαλου με τον μαθητή του. Ας θυμηθούμε το «στους γονείς μου οφείλω το ζην αλλά στους δασκάλους μου το ευ ζην». Ο σεβασμός που ο δάσκαλος εμπνέει στον νέο άνθρωπο έτσι ώστε εκείνος – ο νέος – να μπορέσει να τον ακούσει και με την μελέτη και την προσπάθειά του να ξεπεράσει τον δάσκαλό του. Ο σεβασμός όμως δεν επιβάλλεται αλλά κερδίζεται. Είναι αυτός σήμερα ο προσωπικός στόχος και η φιλοδοξία των δασκάλων και καθηγητών; Μήπως στην καθημερινότητα του οικογενειάρχη – που είναι οι πιο πολλοί από αυτούς – έχει χαθεί αυτό το πάθος για διάπλαση χαρακτήρων; Πόσοι από τους καθηγητές έχουν συμβιβαστεί και νομιμοποιήσει εντός τους με την ιδέα του «ιδιαίτερου» μαθήματος ως ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματός τους;

Οι καθηγητές, οι γονείς αλλά και οι προοδευτικοί πολιτικοί παράγοντες, θα έπρεπε να εμπνεύσουν στα παιδιά μια διαφορετική, κατά την γνώμη μου, αγωνιστική στάση για ένα σχολείο ανοικτό στην κοινωνία και στα προβλήματά της. Εάν υπάρχουν προβλήματα και θέματα που το σχολείο είναι μη παραγωγικό, βαρετό και σφόδρα υποτιμημένο, αυτό θα έπρεπε να είναι αντικείμενο διαλόγου σε ένα ανοικτό σχολείο και όχι σε σχολείο κλειστό και φρουρούμενο, τους γονείς στις δουλειές τους και τους καθηγητές αφιερωμένους στις εκτός σχολείου προσωπικές τους ασχολίες – και τα ιδιαίτερα βεβαίως βεβαίως.

Αλλά και εμείς οι γονείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Είναι σαν να ξεφορτωνόμαστε τα παιδιά, να θέλουμε να απαλλαγούμε από αυτά, να τα αφήνουν σε παιδονόμους και όχι διαμορφωτές χαρακτήρα τους. Πόσοι γονείς ζήτησαν και παρακολούθησαν ανοικτό μάθημα στην τάξη του παιδιού τους; Πόσοι από εμάς, ως γονείς, συζήτησαν με τα παιδιά τους για καλούς και κακούς καθηγητές; Συμμετείχαν ενεργά στον σύλλογο γονέων;

Η παιδεία είναι πράγματι εθνική υπόθεση και μας αφορά όλους μας ακόμα κι αυτούς που δεν έχουν παιδιά.

Ακόμα και εμάς τους κουρασμένους μεσήλικες μας αφορά η μόρφωση που για εμάς, απ’ ότι φαίνεται έχει περιοριστεί κυρίως στην τηλεθέαση. Στο κάτω κάτω της γραφής, ακόμα και υστερόβουλα σκεφτόμενοι, αφορά το μέλλον του παραγωγικού δυναμικού αυτής της χώρας, αυτού που θα πληρώσει τις συντάξεις μας.

 Έρμος Καστριώτης

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗΣ ΜΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ

Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009 θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της Δανειστικής Βιβλιοθήκης, στο Λεοντάρι Θεσπιών Βοιωτίας, η οποία βρίσκεται στο χώρο της οικίας του Κου Νικόλαου Κόλλια.

Η πρόσκληση και το πρόγραμμα της γιορτής εδώ.

Ο Νομάρχης Βοιωτίας Κλέαρχος Περγαντάς συμμετείχε στην πολιτική συνδιάσκεψη των Εθνικών Κεντρικών Ενώσεων Τοπικών Αυτοδιοικήσεων Β΄Βαθμού, στη Βουδαπέστη, με προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης

Στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-δελτία τύπου.

Πράσινη ανάπτυξη

enet.gr

Ανακοίνωση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

«Ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης, πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ζωή, αποτελεί η εξέγερση του Νοέμβρη. Ο Νοέμβρης δεν ήταν κάτι στιγμιαίο ούτε και αφορά μόνο μία γενιά. Με το «Ψωμί -Παιδεία -Ελευθερία» παρέλαβε από τη γενιά της αντίστασης μία βαριά, πολύτιμη σκυτάλη. Άνοιξε μέτωπο διαρκές, με τη φτώχια και την κοινωνική ανισότητα, ενάντια στο σκοταδισμό και την καταστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών, μέτωπο διαρκές για ανεξαρτησία... η συνέχεια στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-δελτία τύπου.

Προκήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την 36η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Οι μεγάλες στιγμές της ιστορίας των αγώνων ενός λαού δεν μπαίνουν στα μουσεία, δεν μπορούν να μετατραπούν σε άψυχα «γεγονότα». Αντίθετα, αποτελούν έμπνευση και πλούτο για όλες και όλους εμάς που συνεχίζουμε να βαδίζουμε στον δρόμο της εξέγερσης και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται, όμως τα διδάγματά της εξέγερσης του Νοέμβρη παραμένουν τρομερά επίκαιρα.

Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή – ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική... όλη η προκήρυξη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-δελτία τύπου.

Πέρνα απέναντι

Τα τείχη είναι για να γκρεμίζονται ειδικά όταν μπαίνουν ανάμεσα σε ανθρώπους εις το όνομα δήθεν ιδεολογιών, δήθεν οραμάτων και δήθεν υπεροχής. Τα συρματοπλέγματα είναι τα όρια που πρέπει κάποια στιγμή να τα ξεπέρασεις, ακόμη κι αν αυτό που θα βρεις στην από εκεί πλευρά δεν ήταν αυτό που ονειρεύθηκες.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Οχιά

GAZA

ΚΥΠΡΟΣ

Έχουμε αγώνα αύριο...

Κυριακή και βραδάκι ο αγώνας Α. Ε. Ορχομενός - Α. Ο. Θεσπιακός. Στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-sport.

Αθέμιτος ανταγωνισμός...

enet.gr

Αναστασία Στάθη – Λέφα

Με την ευκαιρία της έκδοσης του νέου βιβλίου της Αναστασίας Στάθη - Λέφα "Όσα η ζωή σχεδιάζει" τα ΘΕΣΠΙΑΚΑ blog κάνουν ένα αφιέρωμα στη συγγραφέα.

Η Αναστασία Στάθη - Λέφα γεννήθηκε στις Θεσπιές Βοιωτίας. Τελείωσε το γυμνάσιο στην Αθήνα και ακολούθησε πανεπιστημιακές σπουδές στην Κτηνιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Μετά το γάμο της εγκαταστάθηκε στους Δελφούς. Έχει δύο παιδιά, την Ηρώ και το Νίκο. Άσκησε το επάγγελμα της ως ιδιώτης, αλλά και ως δημόσιος υπάλληλος στη Διεύθυνση Κτηνιατρικής Άμφισσας. Το ενδιαφέρον της για τον ψυχισμό του ανθρώπου την οδήγησε αργότερα σε νέες σπουδές στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης στην Κοινωνική Ψυχιατρική-Παιδοψυχιατρική και κάτοχος διπλώματος για την παρακολούθηση σεμιναριακών μαθημάτων με θέμα "Βασικές Αρχές Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας - Ψυχαναλυτικό Πρίσμα και Δημόσια Περίθαλψη" από το Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων. Επίσης έχει κάνει σπουδές στην Ομοιοπαθητική Ιατρική. Το 1985 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα με τον τίτλο "Χωρίς συμβιβασμό". Το 1988 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημα της με τον τίτλο "Ζητώντας την αλήθεια". Σήμερα έχει εγκατασταθεί οικογενειακώς στην Αθήνα.

Όσα η ζωή σχεδιάζει

Σειρά: Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα

Εκδότης: Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

Έκδοση: 2009

Η Νάντια, μια συγκροτημένη ψυχοθεραπεύτρια, ερωτεύεται έναν ασθενή της, τον Πέτρο. Η καλοστημένη οικογενειακή και επαγγελματική της ζωή αναστατώνεται. Η εσωτερική της πάλη να ελέγξει τα συναισθηματικά της, που απειλούν να τορπιλίσουν το γάμο της, είναι εξουθενωτική. Ο Πέτρος, από τη δική του πλευρά, αρνείται να δεχθεί την ψυχαναλυτική ερμηνεία της Νάντιας ότι ο έρωτας είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο που εμφανίζεται μέσα στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας...

Άλλα έργα της Αναστασίας Στάθη - Λέφα.

Ζητώντας την αλήθεια
Σειρά: Νεοελληνική πεζογραφία
Εκδότης: Κνωσός
Έκδοση: 1988

Χωρίς συμβιβασμό
Σειρά: Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα
Εκδότης: Κνωσός
Έκδοση: Νοέμβριος 1985

Καλή τύχη, μικρέ μου.

Μικρέ μου, δεν ξέρω αν κατάλαβες ότι από εδώ και στο εξής θα διώκεσαι ποινικά. Το σχολείο για το Κράτος έπαψε να είναι χώρος μάθησης και έγινε πια δημόσια υπηρεσία. Έτσι αν τολμήσεις και κάνεις κατάληψη του χώρου θα μπεις στην φυλακή μέχρι και 6 μήνες. Δε μπορούν να σε βοηθήσουν ούτε οι γονείς σου πλέον διότι θα διώκονται κι αυτοί για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Μικρέ μου, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά από εδώ και στο εξής θα μπεις τιμωρία στον τοίχο με το ένα πόδι ψηλά μέχρι να μάθεις να γίνεις «άνθρωπος» στα μέτρα τους.

Ως μεγαλύτερος θα έπρεπε να σου δώσω συμβουλές να είσαι ένας φιλήσυχος και νομοταγής πολίτης. Ένας ακόμη από τους εκατομμύρια που τρώμε την καταπίεση και την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας σαν χαπάκι. Διότι πλέον σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές δεν είσαι μαθητής, είσαι δημόσιο αντικείμενο. Δεν ανήκεις σε εσένα αλλά στην περιουσία του Κράτους.

Με το αιτιολογικό της καταστροφής δημόσιας περιουσίας θα καταλάβεις με τη μία ότι δέκα καρέκλες από μελαμίνη, δύο υπολογιστές από μίζες, τρεις πόρτες από νοβοπάν και πέντε παράθυρα που «έμπαζαν» τους Φλεβάρηδες έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από εσένα. Δεν έχει καμία σημασία αν το έκανες εσύ από μέσα ή κάποιοι άλλοι απ’ έξω. Σημασία έχει ότι η ζυγαριά έγειρε προς την περιουσία. Διότι εσύ μικρέ μου, δεν είσαι περιουσία του ελληνικού κράτους.

Ποτέ δεν ήσουν. Ούτε το 70, ούτε το 80, ούτε το 90, ούτε τώρα. Αναλώσιμο είδος ήσουν για να καλυφθούν θέσεις ανέργων που θα έφερνε τα στατιστικά στοιχεία της χώρας σε αξιοπρεπή θέση. Άλλωστε τα τελευταία 25 χρόνια από μόνος σου πολεμούσες σε φροντιστήρια, σε ιδιαίτερα, σε ξενύχτια απάνθρωπα για την τρυφερή ηλικία των 15 σου χρόνων. Ξέρω ότι κατά βάθος το σχολείο ήθελες, τίποτε άλλο. Γι’αυτό το χτυπούσες, το μάτωνες, το κλείδωνες, για να σ’ ακούσει.

Μικρέ μου, ήρθε η ώρα να πάρεις τις αποφάσεις από μόνος σου. Κανείς πλέον δε μπορεί να σε καλύπτει. Ήρθες λίγο νωρίτερα αντιμέτωπος με τις επιταγές των νόμων, αλλά αργά ή γρήγορα αυτό θα γινόταν. Ξέρεις ότι αν αποφασίσεις να είσαι ένας νομοταγής και φιλήσυχος νέος τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα.

Αν αποφασίσεις το αντίθετο τα πράγματα θα αλλάξουν. Γιατί μην ξεχνάς ότι είσαι το μαιευτήριο της κοινωνίας. Αν δεν γίνει αυτό αξιοπρεπές τότε οι κλινικές που ακολουθούν στην ζωή σου θα μετατραπούν σε ψυχιατρικές πτέρυγες γεμάτες καταθλιπτικούς ενοίκους που απλά περιμένουν την πρέζα τους για να κοιμηθούν. Για να μην έρχονται αντιμέτωποι με τη μοιραία διάγνωση ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αντικείμενα στοιβαγμένα πίσω από την καλογυαλισμένη δημόσια περιουσία.

Simpe Man

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ οι οδηγοί στα διόδια της ΠΑΘΕ!

Το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ολοένα και διογκώνεται και πολλοί οδηγοί υπογράφουν και περνούν χωρίς να πληρώσουν στη ΠΑΘΕ, επικαλούμενοι την έλλειψη εναλλακτικής διαδρομής.

Συνέπεια της παραχώρησης των διοδίων σε ιδιωτική εταιρεία είναι οτι η μεν εταιρεία αυξάνει υπέρμετρα τα διόδια, οι δε οδηγοί περνούν χωρίς να πληρώνουν αφού δεν πρόκειται για παράβαση Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας!

Βέβαια η εταιρεία μπορεί να διεκδικήσει δικαστικά το μη καταβληθέν αντίτιμο, αλλά αυτό είναι σχετικά ανώδυνο.

Εν τω μεταξύ νέο κάλεσμα απευθύνουν οι επιτροπές κατοίκων για την Κυριακή:

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΠΡΟΣ τους εργαζόμενους και τους κατοίκους της περιοχής μας, στη μεγάλη συγκέντρωση την Κυριακή 15 Νοεμβρίου στις 12 το μεσημέρι στα διόδια των Αφιδνών

Δεν πρέπει να λείψει κανείς για να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή την εκμετάλλευση!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣκαι ΑΝΤΙΔΡΑΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ.

(Προσυγκέντρωση για τις περιοχές Ωρωπού-Αυλώνα, Μαλακάσας ώρα 11.30 μ.μ. στο κόμβος της Μαλακάσας)

Βοιωτικά

To facebook του Αβραμό!

Στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-fun.

Σκέψεις μεσήλικα

Είμαι μεσήλικας κάτοικος του Δήμου μας και το να γράψω το κείμενο αυτό δεν μου είναι εύκολο. Είπα όμως ότι πρέπει κι εγώ να μιλήσω. Στην ηλικία που έφτασα εξάλλου δεν μένουν και πολλά να κάνει κανείς. Τσιγάρο, ποτά, ταβέρνες έχουν κοπεί όχι μόνο κατ’ εντολή γιατρού αλλά και εξ απορίας της τσέπης.

Κοιτάζω την εικόνα των χωριών του Δήμου μας και θλίβομαι. ‘Περασμένα μεγαλεία . . .» σκέφτομαι. Περασμένες ημέρες όταν το εισόδημα ήταν αρκετό να συντηρεί αισιοδοξία και κέφι για δουλειά και ζωή. Όταν υπήρχαν οράματα για αλλαγή της κοινωνίας που τα πιστεύαμε. Γιατί θεωρώ ότι το να πιστεύεις στην αλλαγή της κατάστασης είναι πιο ζωογόνο από την οικονομική δυνατότητα που έχεις: «Ουκ επ ‘ άρτο μόνο ζήσεται άνθρωπος . . .».

Η αγορά κλείνει από τις οκτώ. Το κλίμα στα καφενεία είναι μουντό και οι συζητήσεις ανιαρές και αδιάφορες. Το βλέμμα των ανθρώπων θολό και η απόγνωση στους οικογενειάρχες έκδηλη. Η βασική οικονομική δραστηριότητα που είναι η γεωργική παραγωγή δεν έχει μέλλον και δεν φαίνεται προς το παρόν καμιά άλλη πρόταση. Οι βιομηχανίες στην περιοχή των Οινοφύτων, της Θήβας, της Θίσβης όχι μόνο έχουν σταματήσει τις προσλήψεις αλλά έχουν προχωρήσει και σε μείωση του προσωπικού.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Δεν το ξέρω. Δεν είμαι κοινωνιολόγος αλλά νομίζω ότι πρέπει να μας απασχολήσει. Όχι τόσο για λόγους διαπίστωσης αλλά για το που πάμε. Τα οράματα φαίνεται ότι έχουν αντικατασταθεί από τον κυνισμό της επιβίωσης. Οι προτάσεις, αν υπάρχουν, είναι οι καταγγελίες κομμάτων και ομάδων της μικρής αντιπολίτευσης. Μόνο με καταγγελίες όμως δεν γίνεται δαυλιά. Για να μην πω ότι με την αρνητική στάση σε όλα είναι πιο πιθανό να ριζώσει η παθητικότητα και ο αμοραλισμός στους νέους μας αλλά και σε εμάς.

Το πιο βασικό που με ενοχλεί είναι η αλλαγή στο ήθος εργασίας, κυρίως των νέων ανθρώπων. Παρατηρώ έναν σνομπισμό και αδιαφορία προς τις μικρές, πρόσκαιρές εργασίες. Μικρές ανάσες στο εισόδημα, που παλιότερα τις κυνηγούσαμε – μεροκάματα στις δουλειές των άλλων – τώρα τις παίρνουν οι Αλβανοί που τους βλέπω να μαζεύονται στην αγορά και να κάθονται με τις ώρες. Το μεράκι για κάθε εργασία τώρα το βλέπω στους συνανθρώπους μας από την γειτονική χώρα που σιγά - σιγά δημιουργούν τις περιουσίες τους. Τους χαίρομαι αλλά ταυτόχρονα λυπάμαι για την απουσία των δικών μας νέων ανθρώπων από τις εργασίες αυτές.

Στην πραγματικότητα, η παρουσία τόσων ανειδίκευτων εργατών θα έπρεπε να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις σε εμάς τους ντόπιους για νέες καλλιέργειες και δραστηριότητες. Εφόσον δυναμικές καλλιέργειες που έως σήμερα μας συντηρούν, (κρεμμύδια κυρίως, βαμβάκι σιτηρά λόγω των επιδοτήσεων που τελειώνουν, κ.α.) δεν αποδίδουν, θα έπρεπε να γίνουν άλλα πράγματα που πρέπει εμείς όμως να τα βρούμε. Δεν πρόκειται κανείς να ενδιαφερθεί εάν εμείς δεν τον τσιγκλήσουμε.

Βλέπω όμως τον τρόπο που ζούμε σήμερα και είναι σαν να είμαι σε περιφερειακό Δήμο της Αττικής: όλα αγοράζονται από πλανόδιους πωλητές ή από το τοπικό σούπερ μάρκετ, παρόλο που θα μπορούσαν να παράγονται στα σπίτια μας, όπως κάποτε: κότες, κουνέλια, λαχανικά, φρούτα. Δείτε πόσες ελιές θα μείνουν φέτος αμάζευτες γατί – λέει – δεν συμφέρει! Οι νέες γυναίκες δεν εργάζονται όπως οι δικές μας και μάλιστα θεωρείται ντροπή και δεύτερης ποιότητας ζωή το να ασχολείται με παραδοσιακές ασχολίες. Στοιχεία παραδοσιακής μαγειρικής και νοικοκυριού τείνουν να ξεχαστούν: Πόσες νέες νοικοκυρές ζυμώνουν το ψωμί τους, πόσες κάνουν ελιές, συντηρούν κότες, κάνουν κουρελούδες και κουβέρτες, ξέρουν να ράβουν.

Μόνον λοιπόν ως λεπτή ειρωνεία θεωρώ την ενέργεια συμπολίτη μας να τοποθετήσει τον μαρμάρινο πρόγονό μας – έναν από τους περίφημους επτακόσιους που μας βγάζουν από την ανωνυμία – σε μια από τις εισόδους του Δήμου μας. Δεν φαίνεται να είναι η ανδρεία και το πνεύμα θυσίας που μας διακρίνει πλέον. Άλλα είναι τα στοιχεία του σύγχρονου βίου που προσιδιάζουν εκείνα της αρχαιότητας: οι γυναίκες πίνουν καφέ για ώρες στο σπίτι σχολιάζοντας τις απούσες, οι άνδρες στην καφετέρια –δίκην αρχαίας αγοράς - πίνουν ουίσκι και εσπρέσσο περί άλλα τυρβάζοντες, και οι σύγχρονοι επ’ αμοιβή δούλοι Ιλλυριοί στα χωράφια και στις χειρωνακτικές εργασίες!

Δεν αντέχω τέλος να μη μοιραστώ μαζί σας και το ότι η μοναδική ίσως πολιτιστική δραστηριότητα του Δήμου μας – προοδευτικού κατά τα άλλα - είναι η οικονομική υποστήριξη των δημοτών που επιθυμούν να αποχαιρετήσουν τον παπά μας, αρχιμανδρίτη Εμμανουήλ είτε στην χειροτονία του, στην Αθήνα, είτε στην εγκατάσταση του στο Κιλκίς! Βοήθειά μας!

Έρμος Καστριώτης

Μέχρι και οι πέτρες...

απόδημος Έλληνας

Μιά απέραντη "χαβούζα"

Στην ημερήσια πολιτική εφημερίδα της Βοιωτίας «Βοιωτικά Νέα» δημοσιεύθηκε πρόσφατα άρθρο συμπατριώτη μας που έχει ως εξής:

ΘΕΣΠΙΕΣ: ΕΔΡΑ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΠΙΩΝ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ «ΧΑΒΟΥΖΑ»

Αρχίζω με το παρόν σημείωμα με τη λέξη «ΧΑΒΟΥΖΑ» να πω ότι αυτή σημαίνει χτιστή δεξα­μενή μακριά από κατοικημένη περιοχή όπου ρίχνονται τα απορρίμματα και τα λύματα των πόλεων.

Στην περίπτωση του χωριού μας, δυστυχώς, τα τε­λευταία τρία χρόνια τα λύματα (βρώμικα νερά) σε μεγάλο ποσοστό κατοίκων ρίχνονται από αυτούς στους κεντρικούς και παρακείμενους δρόμους. Η δυ­σοσμία και το άσχημο θέαμα κα­θημερινό φαινόμενο.

Μπορούμε να δεχτούμε ότι η κατασκευή αποχετευτικού δικτύου είναι δα­πανηρή και χρονοβόρα εάν σκεφτούμε ότι ακόμα και μεγα­λύτερες σε πληθυσμό κωμοπόλεις στερούνται δίκτυα αποχετευτικών έργων. Οι διοικούντες τον Δήμο αδιαφορούν και κλείνουν τα μάτια διότι μερικοί από αυτούς κάνουν το ίδιο, δηλαδή έχουν συνδέσει παράνομα τα οικιακά πλυ­ντήρια και κουζίνες και ρίχνουν ανενό­χλητοι τα βρώμικα νερά στους δρό­μους.

Στην εποχή μας οι κλιματιστικές αλλα­γές έχουν επιβαρύνει σε μεγάλο βαθ­μό το περιβάλλον κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών που μιλάνε για τη λήψη πρόσθετων μέτρων προστασίας αυ­τού.

Εμείς παρά το ότι το χωριό μας είναι πυκνοκατοικημένο αντί να προστατεύ­ουμε αυτό αναπνέουμε σχεδόν σε κα­θημερινή βάση μολυσμένο αέρα.

Επειδή για το θέμα αυτό έχω ασχολη­θεί με προσωπικές καταγγελίες στις αρμόδιες υπηρεσίες της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Βοιωτίας και έχουν γί­νει αυτοψίες τα αποτελέσματα αυτών (Διαπιστώσεις) έχουν κοινοποιηθεί στο ΔΗΜΟ Μέχρι σήμερα υπάρχει αδράνεια για ευνόητους λόγους. Πιστεύω ότι με τη δημοσίευση του πα­ρόντος σημειώματος μπορεί επιτέλους κάποιοι να κάνουν κάτι..

ΔIΟTΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔIKAIOΛOΓlA.

ΧΑΡ. Ι. ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ

ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΣ

Δεν πέρασαν λίγες μέρες από την δημοσίευση αυτού του άρθρου και επιβεβαιώθηκε ο τίτλος του, αφού ευηπόληπτος κατά τα άλλα συμπατριώτης μας κατελήφθη από την Δημοτική Αρχή του Δήμου Θεσπιών να αδειάζει τα βοθρολύματα με αντλία σε κεντρικό δρόμο εν μέσω βροχής για ευνόητους λόγους…...

Ταυτόχρονα, μαζί με τους λογαριασμούς του Δήμου για το νερό, οι δημότες έλαβαν το ένθετο φυλλάδιο του Δήμου σημείωνε με νόημα: «Παρακαλούνται οι πολίτες να απομακρύνουν τα εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα για την ευπρέπεια και καθαριότητα του Δήμου».

Τι συμβαίνει σε αυτό τον τόπο;

Η φωτογραφία είναι από παλαιότερη ανάρτηση των ΘΕΣΠΙΑΚΩΝ για το ίδιο θέμα με τίτλο "Ντροπή!!!". Διαβάστε την εδώ.

Ανοιχτά και κρίσιμα τα προβλήματα του ελέγχου των εκπομπών και του ενεργειακού σχεδιασμού για τη χώρα μας και το νέο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής αλλαγής

Στην πρώτη επίσημη εμφάνιση της Υπουργού Περιβάλλοντος στα πλαίσια διήμερου για το κλίμα και την παγκόσμια διάσκεψη της Κοπεγχάγης, το δίκτυο Πολίτες κατά του Λιθάνθρακα, συμμετείχε στο στρογγυλό τραπέζι με θέμα το ερώτημα: «Μπορεί να τα καταφέρει η Ελλάδα;», προκειμένου να συνεισφέρει την εμπειρία κινηματικών δράσεων στον τομέα της ενέργειας.

Το κίνημα κατά του Λιθάνθρακα, απέκτησε πανελλαδικό χαρακτήρα και πέτυχε την αναστολή της απόφασης για δημιουργία νέων ρυπογόνων ανθρακικών μονάδων. Ωστόσο τα θέματα της ενέργειας εξακολουθούν να είναι ανοιχτά, να προκαλούν προβλήματα και να πυροδοτούν αντιδράσεις ενώ σχετίζονται με τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Στην τοποθέτησή μας, επισημάναμε ότι η ανάσχεση των εκπομπών θερμοκηπίου συνδέεται άμεσα με τον έλεγχο της παραγωγής και κατανάλωσης της ενέργειας που στη χώρα μας ευθύνεται για το 80% των εκπομπών.

Την προηγούμενη περίοδο ο ενεργειακός σχεδιασμός όπως και η χωροθέτηση των νέων ενεργειακών εγκαταστάσεων, ανατέθηκαν στις δυνάμεις της αγοράς, με ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Έτσι σήμερα, στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής υλοποιούνται και σχεδιάζονται νέες εγκαταστάσεις που αντιστοιχούν σε υπερδιπλασιασμό της σημερινής απαιτούμενης ισχύος ακόμη και σε περιόδους αιχμής. Εάν λειτουργήσουν, θα συνεισφέρουν δεκαπλάσιους ρύπους από τα ετήσια δικαιώματα (2008-2012) που έχουν οι νεοεισερχόμενες μονάδες με βάση την δέσμευση της χώρας στο πρωτόκολλο του Κιότο.

Και ενώ με ευθύνη της Πολιτείας σημειώνεται μεγάλη καθυστέρηση στην εφαρμογή πολιτικών για εξοικονόμηση, συνεχίζεται η περιβαλλοντική καταστροφή στις λιγνιτικές περιοχές. Ταυτόχρονα ένα νέο μεγάλο ενεργειακό κέντρο αναπτύσσεται στις όμορες περιοχές γύρω από την Αθήνα, με τη Βοιωτία να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος. Οι νέες μονάδες δημιουργούνται ανεξέλεγκτα, με συνέπεια την κατά τόπους υπερσυγκέντρωση και την πρόκληση οξύτατων οικολογικών και αναπτυξιακών προβλημάτων.

Δείγμα στρέβλωσης στη λειτουργία του τομέα της ενέργειας, αποτελεί και η κατάχρηση του φυσικού αερίου που οδηγείται κατά 70 % για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος σε πλήρη αντίθεση με τα ισχύοντα στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Η σπατάλη αυτή επιβαρύνει το περιβάλλον και την οικονομία αφού το φυσικό αέριο που εισάγεται, χάνει το μεγαλύτερο μέρος της αξίας του ως πρωτογενούς καυσίμου. Αντίστοιχα, η αναγκαία και κρίσιμη ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας καθυστερεί και συχνά συναντά τοπικές αντιδράσεις γιατί γίνεται με τρόπο αυθαίρετο, επιθετικό, με κριτήριο την εξυπηρέτηση επενδυτικών επιλογών.

Με βάση τα παραπάνω, τοποθετηθήκαμε υπέρ του δημόσιου και κοινωνικού έλεγχου στον τομέα της ενέργειας και ενός σχεδιασμού που θα αποτιμά τις σημερινές ανάγκες και θα προβλέπει αξιόπιστα τις μελλοντικές, ενώ ταυτόχρονα θα προσδιορίζει μια δεσμευτική πολιτική για τη δραστική μείωση των εκπομπών.

Διατυπώσαμε το αίτημα ο ενεργειακός σχεδιασμός να γίνεται με την ευρύτερη δυνατή διαβούλευση και κοινωνική συμμετοχή και επιμείναμε στην ανάγκη ενημέρωσης και συναπόφασης των τοπικών κοινωνιών για τα ζητήματα που τις αφορούν και τις επηρεάζουν.

Η Υπουργός Περιβάλλοντος κ. Τίνα Μπιρμπίλη δεσμεύτηκε για την απόσυρση παλαιών λιγνιτικών μονάδων, όταν αντικατασταθούν από νέες καθώς και για την μη εισαγωγή του λιθάνθρακα και των πυρηνικών στο ενεργειακό μίγμα της χώρας. Ωστόσο ανοιχτά παραμένουν για το νέο Υπουργείο τα θέματα του ενεργειακού και χωροταξικού σχεδιασμού, στα οποία απαιτούνται γενναίες και γρήγορες αποφάσεις. Σε διαφορετική περίπτωση, εκτιμούμε ότι θα ενταθούν τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα και θα δημιουργηθούν τετελεσμένα που θα είναι δύσκολο να αναστραφούν.

Το διήμερο διοργανώθηκε από το δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS στην Αίγλη του Ζαπείου στις 6 & 7 Νοεμβρίου. Στο στρογγυλό τραπέζι, τους Πολίτες κατά του Λιθάνθρακα εκπροσώπησε η Δέσποινα Σπανούδη, ενώ εκτός από την Υπουργό συμμετείχαν ακόμη οι δημοσιογράφοι Γιώργος Αυγερόπουλος και Α. Χαίνη, εκπρόσωποι του ΤΕΕ και των οργανώσεων GREENPEACE, WWF, ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS.

Πολίτες κατά του Λιθάνθρακα

Παρέμβαση που Νομάρχη Βοιωτίας Κλέαρχου Περγαντά για την Κλιματική Αλλαγή

Δελτίο Τύπου

Στο Διήμερο ενημέρωσης και δράσης (6-7 Νοεμβρίου 2009), με θέμα «Κλίμα και Πόλη : με το βλέμμα στην Κοπεγχάγη», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, με τη συμμετοχή της Υπουργού Περιβάλλοντος & Κλιματικής Αλλαγής Τίνας Μπιρμπίλη, συμμετείχε ο Νομάρχης Βοιωτίας Κλέαρχος Περγαντάς.

Ο κ. Περγαντάς, μαζί με τον κ. Κουβέλη, Υφυπουργό Εξωτερικών και τους κ.κ. Ρουμελιώτη και Σαρτζετάκη, πανεπιστημιακούς καθηγητές τοποθετήθηκαν στη διάρκεια εκδήλωσης για την παρουσίαση του τόμου «Διεθνής κλιματική πολιτική : ο δρόμος προς την Κοπεγχάγη», που επιμελήθηκαν ο Γρηγόρης Τσάλτας, καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου και Κωστής Κατσιμπάρδης, δρ. ειδικός επιστήμονας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, και η έκδοσή του πραγματοποιήθηκε με τη συμβολή της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Βοιωτίας.

«Η κλιματική αλλαγή συμβαίνει. Συμβαίνει και αποτελεί απειλή για τη γη.», τόνισε στην τοποθέτησή του, ο Νομάρχης Βοιωτίας. «Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, πως, αυτή είναι η μεγαλύτερη κρίση στον κόσμο. Είμαστε ήδη μπροστά σε μια παγκόσμια ανθρωπιστική κρίση, αφού τα ακραία καιρικά φαινόμενα – συνέπεια της κλιματικής αλλαγής – πλήττουν με μεγαλύτερη συχνότητα και σφοδρότητα τις φτωχές χώρες.

Η καθυστέρηση στη λήψη των απαραίτητων μέτρων είναι πλέον ο μεγαλύτερος εχθρός της φύσης. Είναι καιρός να ξεπεραστεί ο εγωϊσμός της ενοχής και της άρνησης αποδοχής των επιπτώσεων της καταστροφής του περιβάλλοντος. Είναι καιρός να καταδικαστεί απερίφραστα η μικρότητα των μεγάλων, που τους κρατά μακριά από τις ευθύνες τους.

Η Κοπεγχάγη θα πρέπει να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή. Η διεθνής χρηματοοικονομική κρίση δεν αντέχει πλέον ως άλλοθι για τον αποπροσανατολισμό από τα περιβαλλοντικά προβλήματα που απαιτούν την υιοθέτηση και εφαρμογή άμεσων μέτρων.»

Επίσης, σε εθνικό επίπεδο, ο κύριος Περγαντάς, εστίασε σε συγκεκριμένα μέτρα και πολιτικές, στα οποία η χώρα μας θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα, και συγκεκριμένα :

- Σε συγκροτημένο χωροταξικό σχεδιασμό, καθορισμό χρήσεων γης, και υλοποίηση υποδομών, που θα επιτρέψουν την περιβαλλοντική και λειτουργική εγκατάσταση βιομηχανικών δραστηριοτήτων.

- Στην εξοικονόμηση ενέργειας και στην εξασφάλιση επαρκούς ποσότητας από τη χρήση Ανανεώσιμων Πηγών.

- Στον περιορισμό κατασπατάλησης φυσικών πόρων και ειδικά νερού.

- Στον σταδιακό περιορισμό από το ενεργειακό μείγμα της χώρας ρυπογόνων μορφών πρώτης ύλης και στην απαγόρευση της χρήσης λιθάνθρακα.

Θεσπιακός - Αράχοβα 2 - 2

«Χ»αμένος
Πλήρες ρεπορταζ του Γιάννη Λάνζα από το χθεσινό αγώνα στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-sport.

Επτά ψέμματα που μάθαμε στο σχολείο

Όλοι μεγαλώνουμε με τους μύθους μας, όπως φαίνεται. Οι βρετανικοί Times «ξεσκεπάζουν» επτά κραυγαλέες παρανοήσεις που κουβαλάμε από τα παιδικά μας χρόνια.

1) Ο Αϊνστάιν ήταν κακός μαθητής

Ολόκληρες γενιές μεγάλωσαν με την εντύπωση ότι ο νομπελίστας φυσικός δεν τα κατάφερνε στο σχολείο, ενώ στην πραγματικότητα ο Αϊνστάιν ήταν πολύ καλός μαθητής –ιδίως στα μαθηματικά και τη φυσική. Η αντίληψη αυτή έχει επικρατήσει γιατί ο Αϊνστάιν αποφοίτησε με 4, ένας βαθμός που μετέπειτα ερμηνεύτηκε ως D, ενώ την ισχύουσα κλίμακα βαθμολογιών του σχολείου του κάθε άλλο παρά κακός ήταν.

2) Στα ποντίκια αρέσει το τυρί

Εάν ρωτήσετε οποιοδήποτε παιδί θα σας απαντήσει με βεβαιότητα ότι η αγαπημένη λιχουδιά των ποντικιών είναι το τυρί. Στην πραγματικότητα, όμως, τα ποντίκια απολαμβάνουν τις τροφές που είναι πλούσιες σε σάκχαρα, όπως επίσης το φυστικοβούτυρο και τα δημητριακά. Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να βάζουμε στις φάκες γλυκίσματα παρά τυρομπουκιές.

3) Ο Ναπολέοντας ήταν κοντός

Όταν ακούμε Ναπολέοντας, όλοι φέρνουμε στο μυαλό μας έναν οξύθυμο κοντό άντρα –με αποτέλεσμα το σύμπλεγμα κατωτερότητας λόγω ύψους να ονομαστεί «σύμπλεγμα του Ναπολέοντα». Οι κοντοί άντρες τον έχουν αναγάγει σε πρότυπό τους, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο κοντός όσο νομίζουμε. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, ο Γάλλος στρατηγός είχε ύψος 1,58 μ., το οποίο στην εποχή του (18ος-19ος αιώνας) αντιστοιχούσε στο μέσο ύψος των ανδρών.

4) Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας ανακαλύφθηκε από τον Τόμας Έντισον

Ο Έντισον ανακάλυψε πολλά πράγματα –είναι ένας από τους διασημότερους εφευρέτες όλων εποχών– αλλά ο ηλεκτρικός λαμπτήρας δεν είναι ένα από αυτά. Στην πραγματικότητα ανακάλυψε τη λάμπα σχεδόν ταυτόχρονα με τον Βρετανό Τζόζεφ Σουάν, στον οποίο ανήκει η πατρότητα της εφεύρεσης.

5) Ο άνθρωπος προέρχεται από τους πιθήκους

Δεν ήταν ακριβώς αυτή η άποψη που υποστήριξε ο Δαρβίνος, παρότι αυτό το συμπέρασμα τον καταδιώκει ως σήμερα. Εκείνο που είπε ο Δαρβίνος ήταν ότι πριν από πολλά-πολλά χρόνια, οι πίθηκοι, οι χιμπατζήδες και ο άνθρωπος είχαμε τον ίδιο πρόγονο.

6) Οι Βίκινγκς φορούσαν περικεφαλαίες με κέρατα

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με το Jorvik Centre, η παράδοση ήθελε τους Βίκινγκς να θάβονται μαζί με τις περικεφαλαίες και τα κέρατα που χρησιμοποιούσαν σαν ποτήρια. Όταν ανακαλύφθηκαν οι τάφοι τους τη Βικτωριανή εποχή, θεωρήθηκε ότι τα κέρατα ήταν αξεσουάρ των περικεφαλαίων.

7) Ο Κολόμβος πίστευε ότι η Γη είναι επίπεδη

Και όμως, η άποψη αυτή αδικεί τον διάσημο εξερευνητή, ο οποίος μπορεί να μην φανταζόταν πόσο μεγάλη είναι η Γη, αλλά σίγουρα δεν ανησυχούσε μήπως πέσει στο κενό όταν θα φτάσει στην άκρη της.

Enimerwsi-gr

Τα αποτελέσματα της 8ης αγωνιστικής της Ε. Π. Σ. Βοιωτίας

Στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-sport.

Το προσωπογράφημα του Μητσοτάκη

Στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ-fun.

Βιβλία για το Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών

Για μας δεν υπάρχει χρόνος για διάβασμα. Aκόμα και το διάβασμα της εφημερίδας το σταματήσαμε και το αφήσαμε μόνο για την Κυριακή, χωρίς πάλι να προλαβαίνουμε να το ολοκληρώσουμε. Γι αυτό δείτε με περισσότερη προσοχή αυτήν την ανακοίνωση κάποιοι χρειάζονται περισσότερο το διάβασμα και τα βιβλία.

Το Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών θα σας ήταν ευγνώμον αν μας προτιμούσατε στοχάρισμα των βιβλίων σας!

Έχουμε δανειστικές βιβλιοθήκες σε κάθε ... πτέρυγα με πολύ μεγάλη χρήση από τις γυναίκες- κρατούμενές μας. Και κάθε φορά τρομάζουμε να βρούμε πόρους για να αγοράσουμε καινούρια. Έτσι στηριζόμαστε κυρίως σε δωρεές φίλων και γνωστών. Μόνο που δε μπορούμε να έρθουμε να τα παραλάβουμε. Αν θελήσετε να μας προτιμήσετε και μπορείτε να μας τα στείλετε, η διεύθυνσή μας είναι:

Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών

Ελαιώνας Θήβας 32 200

Υπ` όψιν κ. Κοσμάτου Ευάγγελου, ψυχολόγου.

Iteanet

Τα "γουρούνια"

"Είμαι από οικογένεια κυνηγών". Ε, και; Και εγώ είμαι από οικογένεια κυνηγών. Η οικογένεια μου σταμάτησε όμως να κυνηγά όταν το κυνήγι έγινε χόμπι. Τι σημαίνει κυνήγι- χόμπι; Σημαίνει ότι έχω καταπιεσμένα ένστικτα που δεν μπορώ να τα βγάλω στην δουλειά και στην ζωή μου, παίρνω το όπλο και ό,τι κινείται πεθαίνει.

Εκνευρίζομαι περισσότερο όταν τους βλέπω να φοράνε ρούχα παραλλαγής λες και είναι ο Ράμπο στο Αφγανιστάν. Μαζεύονται για καρτέρι περίπου 15 άτομα, έχοντας επαναληπτικές καραμπίνες και γλεντάνε. Το κυνήγι για τους σημερινούς κυνηγούς είναι γλέντι. Γουστάρουν να πυροβολούν, γουστάρουν να τραυματίζουν, γουστάρουν να φωτογραφίζονται με το "θηρίο" νεκρό.

Όσο για τα πουλιά δε το συζητώ. Εκεί γίνεται το μακελειό. Κάνουν έναν κύκλο με διάμετρο 2 χιλιόμετρα πάνω από τις φωλιές των ανυποψίαστων ζωντανών, τα τρομάζουν και το νερό από κάτω γίνεται αίμα. Τα συγκεκριμένα τρόπαια (τα οποία είναι δεκάδες) τα δένουν αρμάθα, λες κι είναι σύκα, και διακοσμούν τα 4Χ4 μέχρι να φθάσουν στο κωλόσπιτό τους. Εκεί φωνάζουν τα παιδιά τους να κρατήσουν την καραμπίνα και να φωτογραφηθούν με τα νεκρά πουλιά. Αυτά τα παιδιά αρχίζουν να σκοτώνουν από τα 10 τους χρόνια. Πρώτα σπουργίτια, περιστέρια, γάτες, σκύλους και καθώς μεγαλώνουν ηλικιακά, μεγαλώνουν και οι όρχεις στον εγκέφαλό τους.

Οι κυνηγοί είναι ένα είδος κτήνους που νομιμοποιείται από το κράτος και που είναι δίπλα μας έχοντας στο σπίτι τους τουλάχιστον ένα όπλο. Τα τελευταία χρόνια έχουν αφήσει τα κλασικά θηράματα και ανοίξανε παρτίδες με είδη προς εξαφάνιση, όπως ελάφια, ζαρκάδια, λύκους, φλαμίγκος, πελεκάνους κ.α. Πολλές φορές αναρωτιούνται κάποιοι "μα γιατί τον αετό", "μα γιατί την αρκούδα", "μα γιατί το γεράκι" κ.ο.κ. Απλά, γιατί είναι κτήνη.

Το παρακάτω βίντεο είναι μία καθημερινή πράξη κυνηγιού στην πολιτισμένη Ελλάδα. Παρακολουθήστε λοιπόν τους φυσιολάτρες- οικολόγους, πώς συμπεριφέρονται σε ένα τραυματισμένο πλάσμα.

Οχιά

Knockin' On Heaven's Door

ΦΥΣΑΛΙΔΕΣ

Το video είναι από τη συναυλία τους στο Γυμνάσιο – Λύκειο Θεσπιών τον περασμένο Αύγουστο.

Επισκεφτείτε τη σελίδα του group των νέων παιδιών από τις Θεσπιές στο Facebook.

Το τάμα

Φίλοι και φίλες, γεια και χαρά σας

Σήμερα ήθελα να σας αποχαιρετίσω γεμάτος χαρά γιατί όπως κάθε χρόνο θα κάνουμε το τάμα.

Όμως, η είδηση ότι η μεγάλη Έλλη Παπά έφυγε με πίκρανε πολύ. Όπως και να το κάνουμε νιώθεις μια σιγουριά όταν αυτές οι μεγάλες μορφές περπατάνε ανάμεσα στην κοινωνία που δημιούργησαν οι σάπιοι.

Τι να κάνουμε, όμως, ορφανεύουμε εμείς, ορφανεύουν και οι σάπιοι και ας μην το παίρνουν χαμπάρι.

Τέλος πάντων, με βαριά καρδιά θα σας πω για το τάμα και για τη χαρά που θα είχαμε.

Κάθε χρόνο, ανήμερα εικοσιοχτώ, ο μπάρμπα Θαν βάζει φωτιά στο καζάνι για το τσίπουρο. Το έχει τάμα για τους συντρόφους που έχασε στην Αλβανία και στις εξορίες μετά.

Παλιά, μαζευόμασταν καμιά εικοσαριά μαζί με τους φίλους και τους συντρόφους του μπάρμπα Θαν. Τώρα έχουμε μείνει εμείς οι τρεις και ο μπάρμπα Θαν.

Οι άλλοι, ένας, ένας, έφυγαν.

Μερικοί από τους παλιούς έπαιζαν και μουσική, έτσι, το γλέντι δε σταμάταγε. Έτρεχε όπως το τσίπουρο νύχτα μέρα.

Τώρα, έχει απομείνει μόνο ο μπάρμπα Θαν με το βιολάκι του και ο κόκκινος διάολος που νομίζει ότι παίζει κλαρίνο.

Δεν πειράζει, όμως, το τσίπουρο και η μεγάλη αγάπη που του έχω με κάνουν να ακούω τον Τάσο Χαλκιά, όταν παίζει.

Καταλαβαίνετε με πόση χαρά περιμέναμε το τάμα μετά τις περιπέτειες της υγείας του μπαρμπα Θάν. Τα είχαμε τακτοποιήσει όλα στην καλύβα, γιατί το καζανάκι το έχει κρυμμένο μετά τις απαγορέψεις του κράτους.

Τι να σας λέω, μεγάλη ιστορία.

Το τελετουργικό ξεκινάει πάντα τέσσερις η ώρα χαράματα.

Ο μπάρμπα Θαν βάζει φωτιά. Μόλις η φωτιά πάρει, βγαίνει στη μικρή αυλή της καλύβας και στέκεται όρθιος με το βιολάκι του. Κοιτάει μια τον ουρανό και μια τη γη και λέει πάντα το ίδιο τραγούδι. Θα δείτε παρακάτω ποιό.

Μετά από ώρα, αφού αρχίσει τις δοκιμές και το γραδάρισμα, μας επιτρέπει να ξεκινήσουμε και μεις.

Το τι ακολουθεί και για πόσα μερόνυχτα, αφήστε το καλύτερα. Ούτε να το φανταστείτε δε μπορείτε.

Τα όργανα παίρνουν φωτιά και καίνε περισσότερο από την πραγματική του καζανιού. Μέχρι και η τρίχα από το καραφλό τομάρι σηκώνεται κάγκελο, όταν φυσάει το κλαρίνο.

Πρίν φύγουμε, ήθελα να σας πω καλή αντάμωση και να είσαστε όλοι καλά με υγεία.

Το τραγούδι που θα ακούσετε είναι το τραγούδι που λέει πάντα ο μπάρμπα Θαν. Το βρήκε ο κόκκινος διάολος και με τρέλανε, γιατί, αν ο παππούς που είναι στο ντοκιμαντέρ δεν έπαιζε τόσο καλά, θα νόμιζα ότι είναι ο ίδιος ο μπάρπα Θαν. Ακριβώς ίδιος, σας λέω σε όλα. Στο τραγούδι, στο χαμόγελο, στην ομιλία, στη φάτσα, στο μπόι, στα λόγια του τραγουδιού, εκτός από το παίξιμο του βιολιού. Ετσι, θα δείτε και τον μπάρμπα Θαν.

Το αφιερώνω στην Έλλη Παπά.

Το αφιερώνω στο μπάρμπα Θαν και στα παλικάρια που χάθηκαν άδικα.

Τέλος, το αφιερώνω σε όλους εσάς, τους αγαπημένους φίλους.

Γεια και χαρά σας και καλή αντάμωση.

Πλάτανος την των Αθηναίων γλώτταν λαλών

Είδηση για τη Βοιωτία, με γκάφα της Καθημερινής

Το απόκομμα που βλέπετε είναι πέρα για πέρα αληθινό και προέρχεται από την έκδοση της Καθημερινής της περασμένης Κυριακής.Λόγω κάποιου λάθους κατά τη διάρκεια διάρθρωσης της ύλης της εφημερίδας , το φύλλο κυκλοφόρησε με τις επισημάνσεις προς τους οικονομικούς συντάκτες της εφημερίδας που βλέπετε στο κόκκινο πλαίσιο.Ο "ΛΕΟ" είναι ο οικονομικός συντάκτης Λεωνίδας Στεργίου ενώ ο άλλος δημοσιογράφος είναι ο Βασίλης Ζήρας.Το ρεπορτάζ αναφερόταν σε παράξενες προεκλογικές εντάξεις επιχειρήσεων και οργανισμών στο πρόγραμμα "Ψηφιακή Σύγκλιση" . Όμως , ο πρόεδρος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού και πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, επιχειρηματίας Λάζαρος Εφραίμογλου και ο Γιάννης Αλαφούζος συνδέονται με στενή φιλία.Το πιάσατε το νόημα..."δες το λίγο , είναι φίλοι μας αυτοί"...έτσι δουλεύουν τα ΜΜΕ...

Βοιωτικά

Παρέμβαση του Νομάρχη Βοιωτίας για τις τιμές αγοράς συσπόρου βάμβακος από τους εκκοκιστές βάμβακος του Ν. Βοιωτίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Νομάρχης Βοιωτίας κ. Κλέαρχος Περγαντάς έπειτα από αίτημα αλλά και τις διαμαρτυρίες των παραγωγών βάμβακος του Ν. Βοιωτίας για την διαμόρφωση των τιμών συσπόρου βάμβακος της φετινής εσοδίας ζήτησε την επανεξέταση της τιμής αγοράς από τους ιδιοκτήτες εκκοκκιστηρίων βάμβακος του Νομού μας.

Είναι γνωστό ότι πλήττονται οικονομικά οι αγρότες του Ν.Βοιωτίας που το κύριο εισόδημα προέρχεται κυρίως από την καλλιέργεια βάμβακος διότι διαμορφώνονται διαφορετικές τιμές από τους εκκοκκιστές της Θεσσαλίας με αυτές της Βοιωτίας με μια διαφορά που σε πρώτη εκτίμηση τιμής φθάνει τα 5 λεπτά ανά κιλό συσπόρου βαμβακιού.

Το γεγονός αυτό προκαλεί τον αγροτικό κόσμο της Βοιωτίας αφού οι παραγωγοί δέχονται ακόμη ένα μεγάλο οικονομικό πλήγμα διότι και αυτές ακόμη οι οριακές τιμές δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και στο κόστος διαβίωσης τους.

Φυσικά στις ανωτέρω τιμές συντελεί και η αδυναμία παρέμβασης στην τοπική αγορά του συνεταιριστικού κινήματος.

Κατόπιν τούτων καλούμε τους ιδιοκτήτες εκκοκκιστηρίων του Νομού μας , σε μια πρωτοβουλία καλής θέλησης, για εξίσωση τουλάχιστον των τιμών αγοράς του βαμβακιού μεταξύ των παραγωγών Βοιωτίας και Θεσσαλίας και να συνεργασθούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο με τους παραγωγούς βάμβακος στηρίζοντας τους ώστε η καλλιέργεια βάμβακος να έχει μέλλον για την περιοχή μας προσφέροντας στην εθνική οικονομία αλλά και οι αγρότες και η τοπική κοινωνία να ανασάνουν μέσα στην εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση που ζούμε όλοι.